Sakramenty - Parafia Redło

Menu główne:

KATOLIK W SZPITALU

POSTY W ŻYCIU CHRZEŚCIJANINA

     „Wierni są zobowiązani czynić pokutę na podstawie prawa Bożego, dlatego zostają ustanowione dni pokuty, w których wierni powinni w szczególny sposób modlić się, wykonywać uczynki pobożności i miłości, umartwiać się, wierniej wypełniać własne obowiązki, przede wszystkim zaś zachowując post i wstrzemięźliwość" /kań./1249/.
„W całym kościele dniami pokuty i okresami pokuty są poszczególne piątki całego roku i czas Wielkiego Postu i Adwentu" /kan. 1250/.
WSTRZEMIĘŹLIWOŚĆ - zwana też postem jakościowym, polega na wstrzymywaniu się od spożywania pokarmów mięsnych. Obowiązuje we wszystkie piątki roku i wigilię Bożego Na rodzenia/kan. 1251/.
   POST -zwany też postem ilościowym, polega nie tylko na wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych, ale także na ograniczaniu posiłków, mianowicie na spożyciu w ciągu dnia jednego posiłku do syta. Taki post zwany ścisłym obowiązuje tylko dwa razy w ciągu roku: w Środę Popielcową i w Wielki Piątek /kan. 1251/.
   Jeżeli istnieje racjonalna i słuszna przyczyna należy się zwrócić o dyspenzę do miejscowego księdza proboszcza /kan. 91 /. Nigdy nie wolno dyspenzować sie
samemu od spożywania i podawania pokarmów mięsnych!
Również nie wolno samemu dyspenzować się od prac w niedziele! W uzasadnionych przypadkach /np. żniwa/ należy również zwrócić się o dyspenzę do ks. proboszcza.
Wierni, którzy korzystają z dyspenzy, powinni pomodlić się w intencjach Ojca Św. Lub złożyć ofiarę na jałumżnę albo spełnić uczynek miłosierdzia chrześcijańskiego.
    Również w czasie okresu Adwentu i Wielkiego Postu - czas przygotowania do najważniejszych wydarzeń zbawczych - to okresy jak i wszystkie piątki w ciągu roku, w których dojrzały chrześcijanin nie bierze udziału i nie organizuje zabaw,tańców, dyskotek. Jest to czas głębszej refleksji chrześcijanina, postanowień i wyrzeczeń!
    Post eucharystyczny, czyli do obowiązek powstrzymania się od jedzenia i picia na godzinę przed przyjęciem Komunii Świętej (por. KPK, kan. 919; KKK, n. 1387;).

DUSZPASTERSTWO CHORYCH

   Kościół sprawując duszpasterstwo chorych, służy samemu Chrystusowi w cierpiących członkach Mistycznego Ciała. Spełnia polecenie Pana Jezusa, by troszczyć się o chorych i naśladuje Jego przykład. Troskę tę okazuje Kościół nie tylko odwiedzając chorych, lecz także podnosząc ich na duchu przez sakrament namaszczenia chorych.
Namaszczenie chorych - jest to sakrament, w którym Pan Jezus ciężko choremu pomnaża łaskę uświęcającą, odpuszcza grzechy, przynosi ulgę w cierpieniu a niekiedy przywraca zdrowie. W razie nagłej choroby zwykle odbywa się obrzęd namaszczenia chorych połączony z udzieleniem choremu sakramentu pokuty i Eucharystii jako Wiatyku - czyli Komunii św. przyjmowanej przez chorego.
Przyjęcie wiatyku przez chrześcijan znajdujących się w niebezpieczeństwie śmierci jest obowiązkiem z prawa Bożego/ St.571 Art.1 SDKK/.      Sakrament należy powtórzyć, jeśli chory po wyzdrowieniu znowu ciężko zachorował, a także udzielać go co pewien czas wiernym w wieku sędziwym./kan.1004 KPK/. Namaszczenia chorych można udzielić równocześnie wielu zgromadzonym chorych np. z okazji Dnia Chorych Misji św., rekolekcji itp. Kapłan wezwany do chorego, który już umarł, nie może mu udzielić sakramentu namaszczenia chorych /St.565/. Duszpasterze powinni pouczać wiernych, że sakrament namaszczenia chorych należy przyjmować we właściwym czasie, z pełną wiarą i pobożnością oraz zwalczając panujące przesądy, że przyjęcie tego sakramentu jest zapowiedzią rychlej śmierci /St.561/. Krewni zaś i wszyscy, którzy się opiekują chorymi są zobowiązani w porę powiadomić księdza oraz przygotować chorego do przyjęcia sakramentów /Sakr, chor. n.32-37/. Duszpasterze
powinni pouczyć wiernych, że na przyjście kapłana z posługą sakramentalną należy odpowiednio przygotować mieszkanie. Stół winien być nakryty białym obrusem, na nim należy umieścić krzyż, zapaloną świecę, wodę święconą z kropidłem.
Gdyby chory miał problem z przełykaniem - szklankę wody oraz łyżkę. Gdy udzielany jest sakrament namaszczenia chorych również sól, kawałek chleba oraz watę. Wszyscy przebywający w domu chorego biorą czynny udział podczas udzielania sakramentów świętych choremu, a nie przebywają w innym pokoju.
   Chory może korzystać z dyspenzy od postu eucharystycznego i przyjmować Komunię św. bezpośrednio po posiłku /St.570/. Przed kapłanem niosącym Najśw. Sakrament do chorego należy przyklęknąć, by w ten sposób oddać cześć Chrystusowi ukrytemu w Eucharystii oraz przeżegnać się i pozdrowić kapłana chrześcijańskim pozdrowieniem: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus" lub „Szczęść Boże".

POGRZEB KATOLICKI

„Wiernym zmarłym należy urządzić pogrzeb kościelny. Pogrzeb kościelny - to ogółczynności i modlitw liturgicznych, przepisanych przy chowaniu wiernych zmarłych.
   Kościół czci ciało zmarłego chrześcijanina, gdyż było ono świątynią Ducha Świętego ibędzie oczekiwać na zmartwychwstanie. Śmierć w świetle nauki chrześcijańskiej jest bramą, przez którą przechodzi się do życia wiecznego" /kan. 1176/
Zwykle obrzęd pogrzebowy obejmuje trzy stacje: w domu, w kościele - Msza św. i na cmentarzu.
   Zgłaszając pogrzeb należy przedstawić akt zgonu oraz zaświadczenie o zaopatrzeniu świętymi sakramentami, o ile zmarły nie przystępował do sakramentów w pierwsze piątki miesiąca w parafii lub uczestniczył w życiu sakramentalnym w parafii. /St. 604/
Jeźeli zmarły jest spoza miejscowej parafii, należy przedstawić zaświadczenie o życiu religijnym zmarłego od własnego proboszcza /St. 603/.
Rodzina zmarłego powinna przed pogrzebem przystąpić do spowiedzi św., a w czasie Mszy św. pogrzebowej przystąpić do Komunii św. /St. 610/.
   Wierni powinni nieść pomoc zmarłym przez ofiarowanie Mszy św., zalecane Msze św. tzw. „Gregorianka", Komunii św., modlitw, wypominek i odpustów oraz troszczyć się o groby /St. 610/
Jeżeli przed śmiercią nie przejawili żadnych oznak pokuty, powinni być pozbawieni pogrzebu kościelnego:
- notoryczni apostaci, heretycy i schizmatycy,
- przynależni do związków i organizacji mających na celu walkę z religią,
- pokątni handlarze alkoholem, narkotykami lub ich surowcami,
- żyjący w konkubinacie lub wolnym związku „małżeńskim" bez przeszkód
  kanonicznych do zawarcia małżeństwa kościelnego,
- całkowicie niepraktykujący swojej wiary,
- w innych jeszcze przypadkach można użyć formy skróconej pogrzebu - czyli tylko jednej lub dwóch stacji, /kan. 1184;St 600/.

PRZYGOTOWANIE I ZAWARCIE SAKRAMENTU MAŁŻEŃSTWA

    Przygotowanie do zawarcia sakramentu małżeństwa Kodeks Prawa Kanonicznego, Adhortacja Apostolska oraz Statuty I Synodu Diecezji Koszalińsko - Kołobrzeskiej a także Instrukcja Episkopatu Polski dzielą przygotowanie do takiego sakramentu na trzy etapy:
l. Przygotowanie dalsze – obejmuje ono wychowanie w chrześcijańskich rodzinach według wartości chrześcijańskich wynikających z Ewangelii oraz Bożych i kościelnych przykazań.
W tym zadaniu rodziców wspiera katecheza na poziomie szkoły podstawowej, gimnazjum oraz przyjęcie sakramentu bierzmowania.
2. Przygotowanie bliższe - obejmuje ono obok wychowania w rodzinie, pogłębioną katechezę w zakresie szkoły ponadgimnazjalnej o małżeństwie i rodzinie a także ukończenie kursu przedmałżeńskiego.
3. Przygotowanie bezpośrednie - obejmuje formalności związane z zawarciem sakramentu.
   Dlatego kandydaci do małżeństwa - czyli nupturienci - powinni się zgłosić się 3 miesiące przed datą zawarcia sakramentu małżeństwa, przedstawiając następujące dokumenty:
-   osoby ochrzczone poza parafią - Metrykę chrztu z datą wystawienia nie później niż   trzy miesiące wstecz,
-   Świadectwo ukończenia kursu przedmałżeńskiego,
-   ostatnie świadectwo z katechizacji,
-   dowody osobiste,
-   zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego stwierdzające brak okoliczności wyłączających do zawarcie małżeństwa.
   Po spisaniu protokołu przedślubnego zostają wygłoszone zapowiedzi przedślubne oraz obywają się trzy spotkania z kapłanem oraz z doradcą życia rodzinnego.
Nupturienci przystępują dwukrotnie do sakramentu spowiedzi św.; pierwszy raz po wygłoszeniu pierwszej zapowiedzi, drugi raz krótką przed datą zawarcia małżeństwa.
Przy zawarciu małżeństwa asystuje dwóch świadków zawarcia sakramentu małżeństwa. Ceremonię zawarcia małżeństwa może filmować lub fotografować osoba mająca zezwolenie wydane przez Kurię Biskupią.
Najbliższa rodzina a także zaproszeni goście powinni przystąpić do Komunii świętej.